تلفیق معماری با طبیعت و گیاهان، یک ایده جدید نیست، بلکه از زمانهای اولیه، منظرهای طبیعی و ساخته شده با بناهای شهری در هم آمیخته شدند. فضاهای سبز طراحی شده، همزمان با شکل گیری دغدغه های انسان در مورد معماری نیز پدیدار گشت.  باغهای معلق افسانه ای بابل، که شامل بام باغهای باشکوه و باغهای پلکانی بوده اند، نخستین نمونه شناخته شده از بامها و دیوارهای سبز می باشند که بین قرون 8 تا 10 قبل از میلاد ساخته شدند.

بام سبز که بام گیاهی و بام زیستی نیز نامیده می شود، پوششهای سقف گیاهی می باشند که روی قسمت بام ساختمانها ساخته می شوند. این بامهای سبز، پایدار و سالم و ایجاد کننده منظر بام هستند که یکی از عناصر طراحی پایدار در طراحی اکولوژیکی امروز می باشند. در واقع یک سیستم سبک وزن و مهندسی ساز است که رشد گیاه را در بام میسر ساخته و در عین حال از بام محافظت می کند.  این بام شامل یک لایه رشد کننده  نازک خاک و گلها و خزه ها و حتی نهالها و بوته ها می باشند. عمق رایج قسمت خاک برای بامهای سبز بین 5-30 سانتیمتر است. این عمق برای رشد گیاهان و حتی بعضی ازدرختان نیز مناسب است.

ساختار بامهای سبز متشکل از قسمتهای گوناگونی است که به وسیله چندین لایه روی بام انجام می گیرد. این لایه ها در حالی که آب لازم برای رشد گیاهان را حفظ می کنند، اجازه می دهند آب اضافی خارج شده و سطح بام را از ریشه های گیاه  و آسیب های مکانیکی محافظت نماید.

استفاده از پوشش گیاهی روی بام، یک اختراع جدید نیست. بامهای چمنی، یک تکنیک ساختمان سازی متعارف و سنتی در بسیاری از نقاط جهان است. تفاوت بین یک بام سبز جدید و یک بام سبز سنتی، مربوط به تفاوت اهداف و مواد به کار رفته در این دو نوع بام می باشد. هدف اصلی در گذشته، استفاده از چمن به منظور عایق بندی و حذف لایه آب بندی بوده است. اما امروزه بام سبز با هدف سلامتی زیست محیطی، اقتصادی و توجه به مسائل زیبایی شناسی است. گرایشهای اخیر به معماری سبز، همچنین تنوعی از «دیوارهای سبز، دیوارهای اکسیژن ساز، نماهای سبز»و نامهای دیگر را در بر می گیرد.

 

 

 

 

کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به راد دیزاین می باشد.

وبتوکطراحی و میزبانی توسط وبتـوک